Merhum İsmail Küskün’e

Bir sessiz gemi daha ayrıldı limanından,

Hakk’a doğru yollandı,  dostlarının yanından,

Merkez Cami önünde bir Cuma’nın ardından,

Sevenleri ağladı kederlendi o anda…

En son dersini verdi ayrılırken dünyadan

Hüzünle omuzlara alındı musalladan,

Cennet bahçelerinde buluştursun Yaratan,

İnşallah utandırmaz huzuruna çıkanda…

Şahsiyet hamuruna şekil veren bir baştı,

Yıllarca emek verip cehaletle savaştı,

Çaykara ilçesinde sayılı demirbaştı,

Yokluğu hissedildi yıldız gibi kayanda…

Yetiştirdiği nesil ezber bilir adını,

O da fani dünyanın alamadı tadını,

Rabbim mutlu eylesin ebedi hayatını,

Dilerim dünyasını aratmaz o mekânda…

Renkli bir sima idi, şimdi renkleri soldu,

On iki kasım günü ömrünün sonu oldu,

Bu dünya hayatında gün geldi vade doldu,

Kuru yaprak misali yere düştü hazanda…

Güler yüzlü insandı, dolaştığı her yerde

Ne anıları vardır o güzelim Kuşmer’de,

Dostlar andıkça O’nu yapılan sohbetlerde

Özlem ile karışık hasret çöker bir anda…

Yapmak arzusu vardı yaylada obasını

Şeref mutlu etmişti,   sonunda babasını,

Mevla’m aratmaz ona inşallah dünyasını

İnsan arzusu bitmez dünya denen bu handa…

Spor meraklısıydı fanatik taraftardı

Sırası geldiğinde hep spordan laflardı,

İmkânı olduğunda Avni Aker’de vardı,

Sevincinden uçardı Trabzon galip olanda…

Konuşmadan geçmezdi yolda tanıdıkları

Tatlı lisanı ile yoklardı hatırları,

Hiç ihmal eylemezdi etraftan komşuları

Onu görür gibiyim Silandoz’da  Kaban’da…

Eş ve çocuklarıyla geride kalanları

Ziyaretini yapar arayıp soranları,

Ruhuna dua sunar vefalı olanları

Mezarının yanına gelip de oturanda…

Önemli şahsiyetler hep anılsın diyorum

Ateş düştüğü yeri yakıyor biliyorum,

Küskün ailesine sabırlar diliyorum

Yeri belli olmuyor, ağaç yıkılmayanda…

ADNAN  AYAZ   --  ARALIK  2009-TRABZON